Lees voor
Zoek

Het Leerhuis Ermelo

De commissie Vorming & Toerusting werkt sinds 2018 samen met Het Leerhuis (Gereformeerde Kerk, Zendingskerk en RK Goede Herderkerk).
Vanaf seizoen 2019/2020 presenteren wij ons programma onder het gezamenlijk logo "Leerhuis Ermelo".

Kerkdiensten

toon kalender
<maart 2020>
zomadiwodovrza
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930311234
567891011

Klik op de dienst om deze te beluisteren.
ma 30 mrt
di 31 mrt
wo 1 apr
Kerkelijk Centrum
19:30 | ds. R.F. de Wit

Wat kunnen we voor u betekenen?

Als kerk staan wij voor u klaar. Heeft u hulp nodig of wilt u iets doorgeven? Gebruik dan onderstaande keuzebox.
Maak uw keuze

Activiteiten

04
APR

KERKENPAD IN ERMELO 2020

Kerkenpad Ermelo 2020
GEANNULEERD



We zetten een goede traditie voort met (voor de 3e keer) een kerkenpad. Op 4 april bezoeken wij 4 kerkgebouwen met elk een eigen historie.

Meer informatie kunt u vinden door te klikken op  Kerkenpad 2020

Aanmelden kan dan via de website.
zaterdag 4 april 2020
Meer informatie

minder
15
APR

Christian Wiman: Radicaal Licht

Radicaal Licht
GEANNULEERD


Brengen dichters ons dichter bij God? Als je het de Amerikaan Christian Wiman of Willem Jan Otten vraagt, wel! Dat religie en poëzie met elkaar te maken hebben, hoeft geen betoog.
“Wanneer een gedicht iemand raakt zonder dat die persoon weet dat ik het geschreven heb, is dat voor mij het mooiste dat er is.”
Christian Wiman 


Peter Verbaan is predikant van de Oude Kerk

Voor meer info en aanmelding Wiman
woensdag 15 april 2020
Oude Kerk, De Hoeve
Meer informatie

meer
22
APR

God na Auschwitz

God na Auschwitz     

GEANNULEERD


De slachtoffers van de Holocaust in de jaren '40-'45 en hun kinderen vragen om een proces van rouwverwerking. Hoe moet een mens de catastrofe die zijn ziel heeft getroffen, verwerken?

Beatrice Jongkind is predikant van de protestantse gemeente te Harderwijk.

Meer informatie en aanmelden via Jongkind
woensdag 22 april 2020
Immanuelkerk
Meer informatie

meer

Laatste nieuws

Vorming en Toerusting

Worden robots ons de baas

16 maart 2020  |  Deze lezing gaat in overleg met de inleider, gezien de gezondheidsrisico's, niet door.


Tags
De Bruijne
16 maart 2020

minder
Vorming en Toerusting

Verslag Wij moeten gered willen worden

02 maart 2020  |  Wij moeten gered willen worden

Het is een opvallende verschijning, Erik Borgman, met zijn lange witte haren haast tot op de schouders, een Amsterdamse jongen, recht voor zijn raap in zijn uitspraken. Je zou er niet direct een priester in zien en dat is hij dan ook niet. Wel is hij theoloog met een bijzondere leerstoel in Tilburg. En woont met zijn vrouw in een Dominicanenklooster in Utrecht. Hij is leken-dominicaan, volgeling van het motto van Thomas van Aquino “Veritas” en gericht op “loven, zegenen, prediken”. Hij valt meteen met de deur in huis. De kerk is Albert Heijn niet, of een andere supermarkt keten die zijn waren aantrekkelijk moet zien te maken. We moeten terug naar de kern van de kerk: verbinding met God en met elkaar. Maar je moet wel de weg weten. Hij verwijst naar zijn boekje “Dit is het hart”. We komen niet voor de mooie preek of het prachtige gebouw. Zelfs in een lelijke kerk kunnen we God ontmoeten. Maar waar is de kerk eigenlijk voor? En waar is God eigenlijk? Hij noemt cultuurchristendom een poging van de kerk om aan te sluiten bij de cultuur. Volkskrantredacteur Yvonne Zonderop deed een boekje open over de comeback van religie, en oh wat waren we blij, eindelijk erkenning van een buitenstaander. Borgman zegt: niemand doet iets “omdat het van belang is, niemand wordt daarom christen...dat is alleen voor binnenstaanders”.
Jacqueline Straub, een jonge vrouw, schreef het boek “Kick de kerk uit haar coma”. Mensen moeten niet naar de kerk komen, maar precies andersom, de kerk moet naar de mensen toe. Hij citeert paus Franciscus: Ik geef de voorkeur aan een kerk die gewond is, pijn lijdt en vuil is, omdat zij zich buiten op straat begeeft, boven een kerk die ongezond is omdat ze zich opsluit en zich vastklampt aan haar eigen veiligheid. Borgman: de kerk is krakkemikkig en ook beschadigd. Het is de fundamentele paradox van het christendom. Wat wij te vertellen hebben wordt nooit gemakkelijk. Het is een rare zaak! De kerk kijkt op een verkeerde manier terug op haar eigen geschiedenis. Zij heeft een ándere plek in de samenleving gekregen, omdat de sámenleving veranderd is. Men ziet Nederland graag als “christelijke natie” en bedoelt dan protestants. Er is een dedain tegenover de katholieke kerk.
Hij wijst op de verzuiling. Doordat mensen lid waren van een kerk waren ze ook lid van de steunbeweging, de politieke partij en maatschappelijke instituten. De kerk had op die wijze altijd betekenis. Dat systeem is veranderd…het is nu nog toevallig. Er is nu een dominante cultuur….moralistisch maar met een andere moraal. Zie het boekje “Ontzielde Bezieling” van Govert Buijs en Jan Hoogland. Als de wereld mindfulness aanprijst moet de kerk geen christelijke mindfulness in de etalage gaan zetten. De kerk verandert omdat de samenleving verandert. Hij toont een foto van jonge Dominicanen die in hun witte habijt (“onopgemaakte bed”) op straat lopen. De kerk is overschaduwd door andere ontwikkelingen, ze heeft een totaal andere plek in de samenleving gekregen. Daar kunnen we maar niet aan wennen.
Het 2e Vaticaanse Concilie (1965) gaf de mooie boodschap: Vreugde een hoop, verdriet en angst van de mensen van vandaag, vooral ook van de armen en van hen die, hoe ook, te lijden hebben, zijn evenzeer de vreugde en de hoop, het verdriet en de angst van Christus’ leerlingen: er is werkelijk niets bij mensen te vinden dat geen weerklank vindt in hun hart.
Maar dit is nu wáár geworden. Dat staat in de volgende zin: Hun gemeenschap wordt immers juist gevormd door mensen die, in Christus’ verenigd, door de heilige Geest geleid worden op hun tocht naar het Rijk van de Vader en die de heilsboodschap hebben ontvangen die aan allen verkondigd moet worden. Borgman schreef “Waar blijft de kerk? gedachten over opbouw in tijden van afbraak”. In Christus is de kerk voor de innige vereniging met God en voor de eenheid van het menselijk geslacht. We moeten opnieuw laten zien dat we iets te bieden hebben. De bijbel is niet van ons… Wij zijn uitgenodigd zónder dat we dat verdienen. We hebben niets wat ons niet gegeven is. Het christendom kán geen gesloten cultuur hebben. Je moet naar buiten kijken, naar de mensen die je nodig hebben. Wij hoeven God niet te brengen, Hij is er al lang! Als wij het niet horen dan ligt het aan onze oren. Niet: wij moeten de mensen overhalen…, wij houden dit met elkaar in stand ..(daar wordt heel wat geld en energie in gestopt). Maar wij begrijpen niet dat wijzelf de eerste doelgroep zijn. We kunnen onszelf doorzichtig maken. De kerk gelooft zelf niet meer in wat zij wel te doen heeft.
 De moderne samenleving kenmerkt zich door talloze regels, bureaucratie. Maar het zijn alleen pogingen om het huis op te ruimen, we zijn niet meer in staat om fundamentele problemen aan te pakken. We moeten weer een perspectief krijgen. Er zijn allerlei kwesties aan de orde. We zitten op de grens van het traditionele nadenken. vluchtelingen, klimaat, onbetaalbare zorg, epidemie van burn-out gevallen, iedereen heeft wel “een probleem” en daar is dan weer therapie voor…. We zoeken naar ideale systemen, een ideale samenleving, maar die is er niet. Het allerbelangrijkst is een perspectiefwissel. Franciscus zegt dat we weer een contemplatieve geest moeten krijgen. Borgman schreef het boek “Leven van wat komt”.
Wat is het belang van het christendom. T.S. Eliot schreef “Culture and the death of God” (2014): Het Nieuwe Testament heeft weinig of niets te zeggen over verantwoordelijk burgerschap. Het is helemaal geen ‘beschaafd’ document. Het geeft geen blijk van enthousiasme voor sociale consensus. Omdat het ervan overtuigd is dat dergelijke waarden op het punt staan te sterven, houdt het zich niet erg bezig met normen voor burgerlijke excellentie of codes voor goed gedrag. Wat het toevoegt aan de huis-tuin-en-keuken moraal is niet een of andere bovennatuurlijke onderbouwing, maar het hoogst ongemakkelijke nieuws dat onze vormen van leven radicaal moeten oplossen en herboren moeten worden als rechtvaardige en barmhartige gemeenschappen.
Borgman: ook wij moeten gered worden door op een radicaal nieuwe manier naar onszelf te kijken. Deze week was het begin van 40-dagen-tijd: de dagen van “bekoring” zeggen de katholieken (= verzoeking van Christus (Matt 4: 1-11). Hij ziet een parallel met de gevaren voor de kerk: relevantie, macht en zichtbare betekenis. De kerk moet niet relevant willen zijn. Hij noemt het voorbeeld van zuster Janet Harris met haar schrijfcursus voor langdurige gevangenen. Hij wijst op de maatschappelijke druk om voortdurend méér te moeten presteren. De moderne tijd denkt heel specifiek over het leven. Alles moet worden veroverd. En als het ís veroverd dan moet het worden behouden. Dat is de grootste ketterij van de moderniteit. Enkele citaten: Merton over Prometheus die dacht dat hij het vuur uit de hemel moest halen: “Prometheus thought he had to ascend into heaven to steal what God already decreed to give him”.
Mattheus 13:44 de schat verborgen in de akker.
Simone Weil: de liefde ziet het onzichtbare (“L’amour voit l’ínvisible”).
Borgman’s moraal: wij snappen maar niet dat de wereld op genade gebaseerd is.
Verslag: Bob Roukema
Klik op de presentatie om deze te bekijken.


02 maart 2020

meer
Vorming en Toerusting

Hart voor de schepping Verslag

30 januari 2020  |  Hart voor de schepping             Verslag 30 januari 2020
Hij noemt zichzelf een eenvoudig gelovige. Embert Messelink is parttime directeur van natuurbeweging A Rocha. Gestart in 1982 als christelijke leef- en werkgemeenschap in Portugal (A Rocha is Portugees voor De Rots) is deze organisatie nu actief in 20 landen waaronder Nederland. Zij proberen vanuit hun geloof praktisch en realistisch bezig te zijn. Hun basis ligt in lokale kerken. Embert benoemt actuele thema’s: klimaatverandering, strijd om de grond, behoud van biodiversiteit, pesticiden, tekort aan insecten en de plastic soep. Dat leidt al direct tot interactie met de zaal. Hij bespreekt een aantal dilemma’s over de rol van de kerk, onze eigen positie, het probleem van zelfzucht en apathie. De wetenschap gaat de aarde niet redden. Er is een spirituele en culturele transitie nodig. Aan de hand van de Groene Bijbel loopt hij een aantal teksten met ons door waaruit Gods betrokkenheid blijkt op de héle kosmos. Zijn verbond met alle levende wezens (Gen.9). De schepping is er tot Gods lof (Ps. 104). De schepping lijdt onder ontrouw (Hos.4). Maar de schepping heeft hoop gekregen (Rom. 8, Kol. 1).
Messelink gaat uit van de geloofswaarheid dat God uiteindelijk alles goed maakt. Christenen zijn mensen van hoop. Hij noemt het “hoopvol realistisch”: niet wij zullen de aarde redden, maar we mogen vanaf onze eigen plek proberen het goede te doen, ook volgens Bijbelse normen. Hij gaat het gesprek aan met de zaal over wat je nu praktisch zelf kan doen aan de hand van de Duurzame Bucketlist waarop tal van actiepunten staan vermeld. Zo ontstaat een levendige discussie variërend van overbevolking tot vliegschaamte. De kleine opkomst deze avond is misschien een afspiegeling van het grotere geheel, (te) weinig aandacht voor een steeds groeiend probleem. Maar er is hoop, zeker voor hen die geloven.
Tot besluit bidden we het “Gebed voor onze aarde” uit Laudate Si.
Bob Roukema


30 januari 2020

meer
Website ontwikkeling: Exitus ICT